Acute Myeloïde Leukemie

In de holle binnenschacht van botten zit een sponsachtige massa, het beenmerg. In het beenmerg worden stamcellen aangemaakt. Stamcellen zijn onvolgroeide cellen, die zich kunnen ontwikkelen tot bestanddelen van het bloed, namelijk rode bloedcellen (of erytrocyten, de 'vervoerders' van zuurstof in het lichaam), witte bloedcellen (of lymfocyten, de bestrijders van infectie), en bloedplaatjes (of trombocyten, die het stollen van bloed bevorderen).

Acute myeloïde leukemie (AML) is een vorm van kanker die het bloed en het beenmerg aantast. Bij gezonde mensen maken de stamcellen myeloblasten aan; dat zijn cellen waaruit volwassen witte bloedcellen ontstaan. Bij AML-patiënten ontwikkelen deze myeloblasten zich niet tot volwassen, gezonde witte bloedcellen, maar juist tot onvolwaardige, abnormale cellen. Er worden minder gezonde, goed functionerende bloedcellen en bloedplaatjes aangemaakt naarmate het aantal abnormale bloedcellen in het bloed en het beenmerg toeneemt.

Er zijn veel kankersoorten die verwant zijn aan AML. Deze worden ingedeeld volgens de mate van rijpheid van de witte bloedcellen op het tijdstip van de diagnose, en de mate waarin de kankercellen van normale bloedcellen afwijken. De kankercellen kunnen zich via de bloedsomloop verplaatsen en zich zo naar andere organen uitzaaien, zodat op allerlei plaatsen tumoren kunnen ontstaan.

AML komt het meest bij volwassenen voor, maar kan ook bij kinderen optreden. De symptomen zijn o.a. vermoeidheid, koorts, bloeding en blauwe plekken. Chemotherapie, bestralingstherapie, stamceltransplantatie en medicinale therapie zijn de behandelingen die momenteel het meest tegen AML worden ingezet. Er wordt ook onderzoek verricht naar biotherapie.

Je arts kan je het best informeren over behandeling van deze aandoening.Het is van groot belang met je dokter te bespreken welke behandeling voor jou de meest geschikte is.

Leverkanker

De lever is het grootste inwendige orgaan van het lichaam. Het orgaan bevindt zich aan de rechterkant van de buik, net onder de ribben. De lever heeft veel functies: hij filtert afvalstoffen en andere schadelijke stoffen uit het bloed, produceert enzymen en gal, die een rol spelen in de spijsvertering, en in de lever worden chemicaliën en hormonen aangemaakt die voor het regelen van veel lichaamsfuncties nodig zijn. De medische benaming van levercellen is hepatocyten.

Van leverkanker worden twee soorten onderscheiden: primair (de kanker begint vanuit de lever) en secundair (de leverkanker is een uitzaaiing van kanker elders in het lichaam). Levercelcarcinoom is de meest voorkomende vorm van primaire leverkanker. Deze vorm van de ziekte ontwikkelt zich in de levercellen en richt schade aan onder andere, gezonde levercellen. Door voortdurende groei van met kanker aangedane levercellen kunnen kwaadaardige tumoren ontstaan.

In de beginfase zijn van leverkanker niet veel symptomen merkbaar. De ziekte is dan ook moeilijk te ontdekken. Naarmate de kanker zich verder ontwikkelt verschijnen er symptomen, zoals buikpijn en een opgeblazen gevoel, gewichtsverlies, misselijkheid, braken, vermoeidheid en geelzucht.

De medische wetenschap weet nog niet precies wat de oorzaak van leverkanker is. Wel is bekend dat chronische leverinfecties (zoals virale hepatitis B of C) en levercirrose de kans op leverkanker vergroten. Er zijn meer mannelijke dan vrouwelijke leverkankerpatiënten, en de ziekte komt het meest voor bij mensen ouder dan 60 jaar.

Leverkanker kan op verschillende manieren worden behandeld, afhankelijk van het type en de fase van de kanker. Chirurgische behandeling of levertransplantatie is alleen mogelijk als de tumor klein is en helemaal in het leverorgaan geborgen is. Als de tumor groot is, of zich tot buiten de lever heeft uitgebreid, kan chemo- of bestralingstherapie de symptomen verlichten en het leven van de patiënt verlengen, maar deze behandeling bieden geen uitzicht op genezing.

Osteosarcoom

Het skelet is het frame van het lichaam en het beschermt de inwendige organen. De groei van botten vindt plaats door een proces dat hermodellering wordt genoemd. Gedurende dit proces wordt botweefsel weggevreten of geabsorbeerd door bepaalde botcellen, die osteoclasten worden genoemd. Botcellen van een ander type, osteoblasten genoemd, vullen de door de osteoclasten veroorzaakte leemtes met nieuw botmateriaal.

Osteosarcoom is een vorm van botkanker waarbij osteoblasten in kankercellen veranderen. Deze kankercellen delen zichzelf voortdurend en in een steeds hoger tempo, en vormen daardoor een tumor. De tumoren ontstaan meestal in de metafyse, dat is de groeischijf van niet-verkalkt kraakbeen die het middenstuk en de beide uiteinden van een pijpbot van elkaar scheidt en die bij kinderen verantwoordelijk is voor de groei van de botten.

Osteosarcoom kan in alle botten van het lichaam ontstaan. De aandoening komt echter het meest voor in het dijbeen, het scheenbeen en de bovenarm. De meest voorkomende symptomen van osteosarcoom zijn pijn en zwelling op de tumorplek.

Osteosarcoom treedt het meest op bij jongeren tussen 10 en 20 jaar oud, tijdens de puberale groeispurt. Het risico van osteosarcoom is naar verhouding groter bij mannen en negroïde mensen. Ook kan het risico worden vergroot door in het verleden ondergane bestralingstherapie of door bepaalde erfelijkheidsfactoren. Bij de behandeling wordt doorgaans chemotherapie of een operatieve ingreep toegepast.